Παρακολουθώντας την προηγούμενη αυτοδιοικητική πορεία του Νίκου Σταυρέλη, αλλά κυρίως τη στιγμή που αποφάσισε να διεκδικήσει τον θώκο του Δημάρχου Κορινθίων με την παράταξη ΠΝΟΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ η εικόνα που διαμόρφωσα γι΄αυτόν δεν ήταν και η καλύτερη. Μου προκάλεσε έκπληξη ο τρόπος με τον οποίο επέλεξε να βγει μπροστά, κάνοντας μια επιθετική «έφοδο» με μοναδικό γνώμονα τη νίκη. Το κυρίαρχο όραμα του έμοιαζε να εξαντλείται στην ίδια την κατάληψη της δημαρχιακής καρέκλας.
Για την επίτευξη αυτού του στόχου επιστρατεύτηκε κάθε είδους και μεγέθους υπόσχεση προς μεμονωμένους ανθρώπους, ομάδες και συλλογικούς φορείς. Ό,τι ζητούσε ο εκάστοτε συνομιλητής, υπήρχε η διαβεβαίωση πως θα υλοποιηθεί αμέσως μετά τις εκλογές. Με αυτόν ακριβώς τον τρόπο συγκροτήθηκε ο συνδυασμός, συντάχθηκε το πρόγραμμα, σφυρηλατήθηκαν οι συμμαχίες και δημιουργήθηκε η «Πνοή» της επικράτησης! Το αποτέλεσμα, ωστόσο, ήταν ένα σχήμα χωρίς βαθύ όραμα για την πόλη και χωρίς ένα συνεκτικό, μελετημένο και βιώσιμο πλάνο, ικανό να υποστηριχθεί ουσιαστικά από τα στελέχη του σε όλα τα επίπεδα.
Στην πράξη, η καθημερινή, σκληρή δουλειά για τη διεκδίκηση ουσιαστικών κερδών για την πόλη αντικαταστάθηκε από μια αλόγιστη διάθεση πόρων σε προγράμματα, μελέτες, ταξίδια ενημέρωσης, δημόσιες σχέσεις και ανώδυνες εκδηλώσεις. Στη λογική του «δεν παράγουμε υποδομές, άρα προσφέρουμε άρτο και θεάματα», η δημοτική αρχή αναλώθηκε σε ανούσιες επικοινωνιακές μεθοδεύσεις. Τα δύο πρώτα χρόνια της θητείας κύλησαν σχετικά ανώδυνα λόγω της αδράνειας και της ανοχής των πολιτών, οι οποίοι έδωσαν μια πίστωση χρόνου και μια ευκαιρία στη νέα διοίκηση.
Σταδιακά, όμως, άρχισαν να εμφανίζονται οι πρώτες σοβαρές ρωγμές: ανακολουθίες, ψέματα, δικαιολογίες, συγκεντρωτισμός και αυταρχικές συμπεριφορές που οδήγησαν σε παραιτήσεις, διαγραφές στελεχών και συστηματική παράκαμψη του Δημοτικού Συμβουλίου. Το πιο πρόσφατο δείγμα αυτής της πρακτικής είναι ο διορισμός ειδικού συμβούλου με αρμοδιότητα την κοινότητα του Κόρφου. Η κίνηση αυτή "παρακάμπτει" τον εκλεγμένο πρόεδρο, επειδή ο τελευταίος διεκδικεί την εφαρμογή των αυτονόητων υποχρεώσεων του Δημάρχου και την τήρηση των ίδιων των γραπτών του υποσχέσεων.
Αλήθεια, πού μπορεί να οδηγήσει αυτή η κατάσταση; Η απάντηση είναι ξεκάθαρη: ένας μεγάλος Δήμος με πολλές δημοτικές ενότητες και κοινότητες δεν μπορεί να λειτουργήσει ενιαία και ισότιμα χωρίς πραγματική οργανική σύνδεση, αποκέντρωση αρμοδιοτήτων και έναν Δήμαρχο που να λειτουργεί ως δίκαιος συντονιστής.
Η σύγχρονη αυτοδιοικητική επιστήμη επιτάσσει συγκεκριμένους πυλώνες για τη σωστή διοίκηση ενός διευρυμένου Δήμου, οι οποίοι σήμερα καταστρατηγούνται:
- Σεβασμός στα Τοπικά Συμβούλια: Τα εκλεγμένα όργανα των κοινοτήτων αποτελούν τον άμεσο σύνδεσμο των πολιτών με την κεντρική διοίκηση. Η υποβάθμισή τους με παράλληλους διορισμούς εντείνει την απομόνωση της περιφέρειας.
- Συμμετοχικός Προϋπολογισμός: Η κατανομή των πόρων πρέπει να βασίζεται στις πραγματικές ανάγκες των δημοτικών ενοτήτων και όχι σε προεκλογικά «γραμμάτια» ή δημόσιες σχέσεις.
- Θεσμική Διαφάνεια: Το Δημοτικό Συμβούλιο οφείλει να παραμείνει το κυρίαρχο όργανο λήψης αποφάσεων. Ο συγκεντρωτισμός αποδυναμώνει τη δημοκρατική νομιμότητα.
- Ισορροπία Έργων και Πολιτισμού: Οι πολιτιστικές εκδηλώσεις δεν μπορούν να υποκαταστήσουν τα πάγια έργα υποδομής (ύδρευση, οδοποιία, καθημερινότητα) που στερούνται οι τοπικές κοινότητες.
Όταν αυτές οι αρχές αγνοούνται, η κατάσταση νομοτελειακά οδηγεί είτε σε έντονη πολιτική φθορά και διοικητική παράλυση, είτε σε μια αναγκαστική θεσμική αναδίπλωση κάτω από το βάρος της πίεσης των ίδιων των πολιτών. Η υγιής λειτουργία του Δήμου Κορινθίων προϋποθέτει τη μετάβαση από το προσωποπαγές μοντέλο διοίκησης σε μια δίκαιη, ισότιμη και θεσμική διακυβέρνηση για όλες τις κοινότητες.